Granola

Chrupka i słodka granola, którą z przyjemnością jem ja i moja córeczka na śniadanie. Zalana zimnym mlekiem pozostaje cały czas chrupka. Da Wam sporą dawkę energii i dobrego nastroju na początek dnia.

450 g płatków owsianych

60 g ziaren słonecznika

50 g ziaren sezamu (jasnego)

2 łyżki nasion chia

2 łyżki ostropestu mielonego

4 łyżki otrąb

1 starte na grubych oczkach jabłko

2 łyżeczki przyprawy do piernika

120 g syropu klonowego

2 łyżki płynnego miodu

100 g jasnego brązowego cukru

1 łyżeczka soli

2 łyżki oleju 

150 g rodzynków 

150 g żurawiny suszonej

Wymieszać wszystko za wyjątkiem rodzynków i żurawiny. Wysypać na blachę wyłożoną papierem do pieczenia.

Piec w temperaturze 170ºC około 30 min., mieszając w trakcie kilka razy. Po wystudzeniu wymieszać z rodzynkami i żurawiną. Można ją przechowywać dość długo w szczelnie zamkniętym pojemniku.

Zakwas chlebowy żytni

Pierwszy przepis na zakwas, który mnie nie zniechęcił, mimo długiego oczekiwania. Nie zniechęcił, ponieważ przepis nie wskazuje na dokarmianie tylko części zakwasu i pozbywanie się reszty, co jest dla mnie jednoznaczne z wyrzucaniem jedzenia. Pierwszy chlebek wyrósł na nim pięknie, z dodatkiem ociupiny drożdży, jako że zakwas jeszcze młody. Do tej pory piekłam na drożdżach i przy drożdżowych wypiekach na dłuższą metę raczej zostanę, bo wymagają mniej uwagi. A że kobieta pracująca jestem, to dla mnie priorytet. Zakwas jednak w lodówce zatrzymam i w weekendy, czy inne wolne dni z niego skorzystam. Za  przepis i porady dziękuję Pauli z bloga Wachlarz Smaków.

Przepis poddałam drobnym modyfikacjom.

 

 

 

Składniki:

 320 gramów mąki żytniej, typ 2000

 320 ml przegotowanej wody, temp. 37 stopni C

1. Składniki wymieszać, przykryć gazą i odstawić w ciepłe (ok. 26 stopni) miejsce na 24 godziny. Ja trzymałam zakwas wprost na kaloryferze lub na kaflach z ogrzewaniem podłogowym.

2. Po upływie doby zakwas pachnie już winem jabłkowym. Do zakwasu dolać 100 ml przegotowanej wody 37 stopni C oraz wsypać 100 g mąki, składniki zamieszać. Słoik przykryć gazą i pozostawić w ciepłym miejscu (25-30 C stopni) na 24 godz. Zakwas po tym czasie podwoił swoją objętość. U mnie zaszła wtedy największa fermentacja. Po kolejnych dniach zakwas wręcz zmniejszył objętość, nie był aż tak napowietrzony, ale nadal specyficznie pachniał.

3. Następnego dnia o tej samej porze dodać 60 ml wody i 60 gram mąki. Wszystko dokładnie zamieszać, przykryć gazą i pozostawić w cieple na 24 godz. Na powierzchni zakwas może trochę zaschnąć. Jest to normalne.

4. Dodać do zakwasu 60 ml wody i 60 gram mąki, wymieszać. Przykryć gazą i pozostawić w cieple na 24 godz.

5. Po kolejnej dobie dodać 100 ml wody i 100 gram mąki i dokładnie zamieszać.Pozostawić w cieple na 24 godz.

6. Po upływie doby zakwas jest gotowy.

 

Zakwas należy przechowywać w lodówce i karmić go raz na 7 do 10 dni. Im dłużej będziemy o niego dbać tym bardziej będzie wydajny.

Jeżeli chcemy użyć zakwasu do wypieku pieczywa należy go wyjąć z lodówki i odstawić w ciepłe miejsce na godzinę, a następnie dokarmić go i pozostawić na kilka godzin.

Słodki sos chili

Uwielbiam słodki sos chili, ale nie kupuję go zbyt często ze względu na przerażający skład większości z dostępnych gotowców. Nadmiar papryczek chili usychał przez moją ignorancję na kuchennym parapecie i w odpowienim momencie natchnął mnie przepis ze strony Passionfruit na słodko-pikantny sos.
Zrobiłam mały zapas i od razu zjadłam kanapkę z szynką i serem pleśniowym z dodatkiem sosu. Dodałam go też do zupy z pieczonych papryk. Ale tak naj najbardziej uwielbiam go do sajgonek, albo pysznych kąsków kurczaka w panierce.  A wykonanie? Ekspresowe!
 
Składniki:
200 ml wody
75 ml (zwykłego) octu
200 ml cukru trzcinowego
1 łyżeczka soli
5 czerwonych papryczek chilli
3 ząbki czosnku
3 łyżeczki mąki ziemniaczanej

Papryczki chilli (bez ogonków) drobno zemleć w malakserze wraz z obranym czosnkiem (lub ew. posiekać bardzo drobno nożem).

Do rondla wlać wodę, ocet, wsypać cukier i sól. Dodać paprykę z czosnkiem. Gotować, co jakiś czas mieszając, aż cukier się rozpuści, ok. 5 minut.
W 5 łyżkach wody rozmieszać mąkę ziemniaczaną, wlać do rondla z papryką. Wymieszać, gotować jeszcze 3 minuty. Przelać do czystego słoika, szczelnie zakręcić.

Zielone pesto z orzechami laskowymi i roladą ustrzycką

Domowe pesto można wyczarować w wielu wersjach, niekoniecznie z drogimi orzeszkami pinii i parmezanem. Ja zamiast orzeszków pinii, używam często migdałów, orzechów włoskich lub ziemnych. Zamiast parmezanu, twardego wędzonego sera, chedara, grana padano lub bursztyna. Świeżą bazylię możemy wymienić na rucolę lub świeży szpinak. Oliwę z oliwek na polski olej rzepakowy z pierwszego tłoczenia. Próbujcie! Ekspresowe do wykonania pesto na pewno uratuje Was w wielu sytuacjach. Podajemy je z gorącym makaronem, ale nie tylko. Można użyć go na przykład do kanapek, zapiekanek, roladek mięsnych.

 

Składniki:

listki świeżej bazylii (ok. 2 szklanek ubitych liści)

ok. 150 g sera wędzonego "rolada ustrzycka"

ok. 100 g orzechów laskowych

ok. pół szklanki oliwy z oliwek extra virgin 

Składniki wrzucamy do blendera i miksujemy, dolewając cienką strużką oliwę z oliwek. Oliwy należy dodać tyle, aby pesto uzyskało konsystencję rzadkiej pasty.

Cukier waniliowy

 

Do wypieków używam tylko i wyłącznie domowego cukru waniliowego lub esencji waniliowej. Domowy cukier jest z prawdziwą wanilią, a nie ze sztucznych aromatów. Robi się go bezproblemowo i wychodzi taniej.

Cukier waniliowy

szklanka cukru

2 laski wanilii

 

Laski wanilii przekrawamy wzdłuż na pół. Wyskrobujemy końcówką noża ziarenka. Cukier, ziarenka, a także puste kawałki laski wanilii zamykamy szczelnie w słoiku. Mieszamy wstrząsając i odstawiamy w suche miejsce na 2-3 tygodnie. Po tym czasie blendujemy całość w robocie kuchennym. Przechowujemy w szczelnie zamkniętym słoiku w suchym miejscu.

Ekstrakt waniliowy

 Tysiące czarnych maciupeńkich ziarenek o wielkiej mocy aromatu. Zaklęte w bursztynowej barwie.

Ekstrakt waniliowy

0,5 l wódki

5 lub więcej lasek wanilii

Laski wanilii przetnij wzdłuż. Wyskrob końcówką noża ziarenka. Dodaj je do butelki z wódką. Dorzuć także laski bez ziarenek. W nich również jest moc aromatu. Odstaw w ciemne, chłodne miejsce na 2-3 miesiące. Potrząsaj co jakiś czas butelką.

Jak robię desery, w których wykorzystuję same ziarenka wanilii, pustą laskę dodaję do mojej magicznej butli, aby jeszcze bardziej podrasować jej moc.

Ekstraktu używaj do wszelkiego rodzaju deserów, ale nie tylko. To droga inwestycja, ale opłacalna. Taki ekstrakt starcza na baardzo długo, bo wystarczy dać go łyżeczkę, dwie. Nie kupuj sztucznego cukru wanilinowego, albo esencji wanilinowej. To nic niewarta chemia.

Śliwki na procentch

W sierpniu nastawiliśmy kilka nalewek z myślą o pępkowym. Największą siekierą będzie śliwowica, która procentowo jest chyba mocniejsza od znanej podbeskidzkiej. Najlepsze śliweczki do tego trunku to mocno dojrzałe węgierki.

Owoce myjemy, przekrawamy na pół, pozbywamy się pestek i zasypujemy cukrem. Na każde kilo śliwek proponuję dać 1/2 do 3/4 szklanki cukru w zależności, czy lubimy słodsze, czy żwawsze nalewki. Zasypane owoce, odstawiamy na 2-3 dni w zakręconym słoju, aż puszczą soki i po tym czasie zalewamy spirytusem do takiej wysokości, aby wszystkie owoce były zakryte.

Nalewka powinna odstać przynajmniej 2 miesiące w ciemnym i chłodnym miejscu. Co jakiś czas warto nią wstrząsnąć.

Przed rozlaniem do butelek nalewkę należy przecedzić najpierw przez sitko, następnie przez lnianą szmatkę lub gazę, a na końcu przez filtry do ekspresu do kawy. Śliwowica lubi mieć mętny osad, dlatego ważne dla jej klarowności jest przynajmniej trzykrotne filtrowanie.

A co ze śliwkami, które nam pozostaną? Absolutnie ich nie wyrzucamy! Ja wydrążam miąższ z każdej śliwki łyżeczką, aby pozbyć się skórki. Doprawiam cukrem, cynamonem, szczyptą kardamonu, gałki muszkatołowej, goździków i blenduję. Zamykam w słoiczku i mam cudną konfiturę do przekładania czekoladowego tortu lub piernika.

Mój zielnik

- Kochanie, przynieś mi z ogrodu parę gałązek tymianku?

- A który to?

- Taki o drobniutkich żółto-zielonych listkach. I jeszcze parę igieł rozmarynu.

- A który to?

- Taki srebrzysty i miły w dotyku.

- Ale tam wszystko jest zielone, nie ma nic srebrnego!?

Najbardziej dumna w moim ogrodzie jestem z zielnika. Od lat rosną w jednym kącie potężne łodygi lubczyka (mojej tajnej broni), który zwykliśmy nazywać maggi dla niepoznaki, duże połacie oregano, mięty i melisy, która jeszcze nie wzeszła. Co roku mamy też wybujałą szałwię, która srebrzy się swoimi mechatymi liśćmi latem do póżnej jesieni. Zbieram ją razem z jeżynami po pierwszych przymrozkach i suszę jej ogromne ilości, by doprawiała kurczaka i leczyła nasze gardła zimą. Gdzeniegdzie przebija pietruszka ozobna z karbowanymi listkami. Na jesieni wokół zielnika wiją się kręte łodygi dyni ozdobnej, której kolorowe wysuszone główki zdobią mój kuchenny stół przez cały rok .

Co roku sadzimy bazylię, bo bez niej, w świeżej przede wszystkim postaci, nie wyobrażam sobie mojej kuchni. Drugi rok z rzędu zawiodła nas bazylia z marketu, która może i wygląda ładnie i zielono, ale na parapecie, przez któtki czas, a jak na warunki ogrodowe jest zbyt wątła i słaba. Żółknie mimo codziennego podlewania, schnie, aż po porunastu dniach obumiera. Więc tego roku zasadziliśmy prawdziwą ogrodową bazylię o cudownym aromacie, bordowych łodyżkach i trzymamy za nią kciuki. 

Do tego grona dołączył też piękny zielono-żółty tymianek i srebrzysto-mechaty rozmaryn, które wartko trzymają fason w swoich zbitych krępych krzaczkach. Towarzyszy im kolendra, wiotka, więc wsparta na bambusowej drabince. Do późnej jesieni będę cieszyć się ich świeżymi aromatami, a na jesień, wszystkie rączki od kuchennych szafek i linki nad piecem kaflowym są obwieszone pęczkami suszących się ziół. I jeszcze gazety, wszędzie leżą gazety z dużym pokładem zielska, no i grzybów. 

Nasz ogródek jest raczej rekreacyjny niżeli uprawny, ale mamy kilka starych drzew owocowych: malinówkę, gruszę, papierówkę i śliwę, a co roku koło zielnika sadzimy a to krzaczek pomidorów, a to sałatę i rzodkiewkę. I pierwszy raz będziemy mieć malutkie pory, z których najbardziej się cieszę. Ich sadzonki są tak maciupkie i wątłe, że trudno mi sobie wyobrazić, jak poradzą sobie z wietrzną aurą i ulewnym deszczem.